Лінкі ўнівэрсальнага доступу

Дзе я? Віцебск


Карэспандэнты Свабоды прайшлі па першых ад вакзалу кварталах беларускіх гарадоў і паспрабавалі адказаць на пытаньне турыста, які ня ведае, куды трапіў.

«Алёша зь Цьвяры» і ручнік з надпісам «Беларусь — краіна шчырых сяброў»

З прывакзальнай плошчы ў цэнтар Віцебску вядзе вуліца Кірава. вуліца шырокая, пасярэдзіне падзеленая сквэрам — у іншых гарадах такія магістралі называюць праспэктамі.

На гэтым адметнасьці, бадай што, і сканчаюцца: калі чужы чалавек прыедзе сюды і азірнецца па бакох, то адразу можа і ня ўцяміць — ці ён у беларускім Віцебску, ці ў якім расейскім Смаленску або Пскове.

На рагу вуліц Кірава і Касманаўтаў месьціцца крама пад шыльдай «Белорусский мех», побач «Аптека». Па правым баку вуліцы Кірава — харчовая крама сеткі «Веста», крама ювэлірных вырабаў «Изумруд» і фірмовая крама «Yves Rocher», якая прыцягвае ўвагу лацініцай на шыльдзе. Лацініцу можна ўгледзець і насупраць: на левым баку вуліцы Кірава скрозь лістоту сквэру праглядаюцца «Adidas» і «Belwest».

Уласна беларуская назва ўсяго адна: над фірмовай крамай Віцебскага хлебакамбінату «Каравай Прыдзвіння». Але чамусьці прадубляваны ўверсе вялікімі літарамі па-расейску — «Каравай Придвинья». Паблізу невялікая кавярня, якая належыць таму ж прадпрыемству. Галоўная шыльда — па-беларуску, але паабапал дзьвярэй яшчэ дзьве: зьлева — «Кафе», справа — «Кофейня».

Асартымэнт кандытарскіх вырабаў ня дужа багаты, затое слова «кава» тут зразумелі. Праўда, афіцыянтка відавочна зьдзівілася, пачуўшы беларускую мову. І адзіны наведнік, нецьвярозы «Алёша зь Цьвяры», як ён назваўся, прэтэндуючы на знаёмства, таксама быў дужа ўражаны. «Ну нічога сабе, па-беларуску гаворыць», — так магла б прагучаць ягоная фраза, калі зь яе выкінуць мацюкі...

Далей, да скрыжаваньня з вуліцай Дзімітрава, воку заежджага турыста ня ўдасца зачапіцца за ніводнае беларускае слова. І толькі на другім баку вуліцы Кірава стаіць шапік з традыцыйнай назвай «Віцебскаблсаюздрук». А побач — невыразная «Фотостудия № 2».

Нацыянальнага калярыту мэтазгодна было б чакаць у краме «Витебский лён», хоць расейскамоўная шыльда над уваходам нібыта папярэджвае — «пакінь надзею»... Усё-ткі заходзім усярэдзіну. І адразу бянтэжым гандлярку словам «вышыванка». На просьбу паказаць, якія вышыванкі ёсьць у асартымэнце, гандлярка пачынае гаварыць зусім не пра тое:

«З вышыўкай? Нічога ў нас такога няма. Вось адзінае, што ёсьць, зараз пакажу, — гэта ручнік. Але гэта проста каляровы друк, тут напісана „Беларусь — краіна шчырых сяброў“. Але гэта ня вышыўка, так, просьценькі ручнік. Такі вось, беларускі такі...»

Гандлярка відавочна не разумее, пра што ў яе пытаюцца. Бо ў мужчынскім аддзеле ёсьць некалькі вышыванак. Жаночых, праўда, няма.

І попыту дужа няма, кажа работніца крамы. У тым ліку і на беларускую мову, якой дзяўчына практычна не валодае — кажа, што цалкам хапае расейскай:

«Не, нас ня вучаць! Калі прыяжджаюць турысты, дык яны зь перакладчыкам. І то — калі ўжо ангельскую мову ведаць. А так — расейцы пераважна прыяжджаюць. Бяруць абрусы, посьцілкі. Ручнікі бяруць, зараз пакажу якія — калі засталіся. Ну во, ёсьць з хлебам-сольлю, ёсьць «Спаси и сохрани», 100% лён. Можна на стол паслаць, а можна рукі выціраць. Такія вось ручнікі аршанскія. Во! Ёсьць яшчэ кепачка такая, з надпісам „Белорусский лён“».

Прывакзальная плошча
Прывакзальная плошча

Пасьля гэтай крамы беларускага калярыту на віцебскай вуліцы шукаць зусім не выпадае. Наперадзе толькі крамы «Мегатоп», «Цветы», «Лента», а ўдалечыні паўстае будынак віцебскага вакзалу. На ім, дарэчы, надпіс па-беларуску — «Вакзал». Як празрысты намёк: «Зьяжджайце, Беларусь — гэта ня тут». А трошку збоку, каля прывакзальнага сквэрыку, як на зьдзек, вядомы рэклямны слоган на бігбордзе: «Маё першае слова „Каханьне“. Якім будзе тваё першае слова на роднай мове?».

Глядзець камэнтары (6)

Гэтая дыскусія закрытая.

Яшчэ на гэтую тэму

Ігар Лосік Кацярына Андрэева Дар'я Чульцова Марына Золатава Ягор Марціновіч
XS
SM
MD
LG