Лінкі ўнівэрсальнага доступу

А.Арашонак: “Я веру ў сябе. І ў цябе – таксама”


Арцём Арашонак – удзельнік праграмы “Ў што я веру”



Яшчэ два гады таму я верыў у Буду, у Крышну, у саенталёгію, у афрыканскае боства Мулунгу, у антрапаморфныя палачкі айнаў… Я верыў шмат у што, але ня верыў у сябе.

У душы не было пастаянства, маё пачуцьцё аўтэнтычнасьці знаходзілася пад пагрозай – я залежaў ад меркаваньня іншых людзей, чакаў ад іх адабрэньня, імкнуўся ім спадабацца. A cам-насам мне рабілася невыносна. Здавалася, што нават вазонная кветка – альяс “Вера” – на падвоканьні адчувае сябе больш шчасьлівай.

І мне хацелася нарадзіцца нанова – нарадзіцца альясам “Вера”, жыць у вазоне, каб пяшчотныя рукі праціралі мае смарагдавыя лісьцікі, даглядалі, выстаўлялі штодня на сонца...

Сваё жаданьне перанарадзіцца расьлінай я абвясьціў у лісьце да Ангелікі – нямецкай сяброўкі, якая шмат год захаплялася Ўсходам. Адказ прыйшоў на двух аркушах, але галоўнае зьмяшчалася ў трох кароткіх сказах: “Du steckst noch ganz im Aberglauben. Such den Ausweg in deiner eigenen Seele. Glaube, weil ich an dich glaube!” / “Табой яшчэ бязьмежна кіруюць забабоны. Шукай выйсьця ва ўласнай душы. Вер, бо я веру ў цябе!”

І я зрабіў крок ва ўласную душу. І ўбачыў неабсяжны прастор веры, на якім зьявіліся парасткі рацыянальнага і стваральнага. Незаўважна зьнікла жаданьне нарадзіцца альясам – павага да жыцьця і чалавецкасьці зрабіліся падмуркам душы. Я зразумеў, што паверыць у сябе – гэта паверыць у жыцьцё, у жыцьцё, падпарадкаванае заўсёдным каштоўнасьцям.

Цяпер я веру ў сябе: магу мець уласнае меркаваньне, зьмяняць яго, пагаджацца зь меркаваньнямі іншых, ствараць новае меркаваньне, але вера ў сябе нязьменная, яна не залежыць ад абставінаў і пачуцьцяў.

Я веру ў сваю хросную дачку Кацю. Нашы душы злучаюцца ў цэлы космас, мы вольныя сярод яго мірыядаў зор, бо верым адзін у аднаго.

“Заўтра патэлефаную. Мы абавязкова сустрэнемся”, – чуе мая сяброўка па тэлефоне і ведае, што гэта адбудзецца, бо яна верыць мне. Яна верыць, што ў заўтрашні дзень вярнуся сёньняшні я.

Мая ўнутраная вера надае мне крылы, я лячу верабейкам на яе вэранду. Мы верым, што і верасьнёўскім ранкам бывае цёпла…

Я веру ў сваю душу, як верыць бацька ва ўласную дачку. У яе ёсьць дзіця, імя якому – Свабода. Маю душу і маю свабоду немагчыма забараніць, бо немагчыма забараніць маю ўнутраную веру.

Я веру ў сябе і ў цябе таксама, мой дарагі слухач Радыё Свабода. Я веру ў цябе, як у частку чалавецтва, якому сёньня, як ніколі, так неабходныя любоў, справядлівасьць і міласэрнасьць.

* * *

Арцём Арашонак – малады літаратар зь Віцебску. Ляўрэат літаратурнага конкурсу імя Натальлі Арсеньневай, перастварыў кнігу Германа Гесэ “Сідхартха” (2007), выдаў уласную кнігу паэзіі “Сэнр’ю” (2007).
Ігар Лосік Кацярына Андрэева Дар'я Чульцова Марына Золатава Ягор Марціновіч
XS
SM
MD
LG