Лінкі ўнівэрсальнага доступу

Два пытаньні, адзін адказ


Калі на плошчы ў цэнтры Менску нядаўна расьцягвалі дзяржаўны сьцяг для кнігі рэкордаў Гінэса, я спытаўся ў нейкіх падшыванцаў, гадоў дзевяці-дзесяці, што менавіта яны робяць. Я тады ня ведаў, што палотнішча разгортваюць ужо дзевяноста нейкі раз, возяць па ўсёй краіне як нятленныя мошчы і носяць на руках. Бээрэсэмаўцаў, відаць, не хапае, дык у дадатак да коратка стрыжаных байцоў, кадэтаў і іншых членаў прафсаюзаў на плошчу прывялі і школьнікаў.

Дзеці адказвалі, што вось, расьцягваюць свой сьцяг.

— Самы вялікі ў сьвеце! — сказаў адзін.

— Самы прыгожы! — сказала другая.

— А раней жа быў іншы сьцяг? — спытаўся я.

— Не, не! Ён заўсёды быў! Гэта наш старажытны сьцяг! А вы ня ведалі? Вы замежнік?

Мая маці ў сваім двары ў Берасьці, як і паўсюль, заўсёды гаварыла па-беларуску. Аднойчы яна частавала мясцовых дзяцей цукеркамі, і самы жвавы хлопчык пацікавіўся:

— А вы да нас зь Беларусі прыехалі?

Ня думаў, што адказ на гэтыя два пытаньні можа быць аднолькавы.

Глядзець камэнтары (2)

Гэтая дыскусія закрытая.
Ігар Лосік Кацярына Андрэева Дар'я Чульцова Марына Золатава Ягор Марціновіч
XS
SM
MD
LG