Лінкі ўнівэрсальнага доступу

«Nazareth» больш няма


«Са смуткам паведамляем, што з-за хваробы лёгкіх Дэн Маккафэрці (нарадзіўся ў Шатляндыі ў 1946 годзе) вымушаны спыніць сваю працу,» — гаворыцца ў паведамленьні на афіцыйнай старонцы «Nazareth».

Ці істотная гэта падзея? Ці варта пісаць пра гэта? Канешне, «Назарэт» гэта не «Аэрасьміт» ці «Бон Джові», таму і ў мэдыях факт сыходу Дэна Маккафэрці на пэнсію ня надта асьвятляецца. Але я перакананы, што для мільёнаў аматараў творчасьці «Назарэт», у тым ліку і шматлікіх беларусаў, гэта важная інфармацыя. Для мяне асабіста — дакладна. Натуральна, можна пісаць пра роспач фанатаў ды пра тое, што «рок-музыка згубіла...», але лепей ня так... Лепей узгадаць, колькі радасьці і сапраўдных хардрокавых эмоцыяў прынесьлі нам гэтыя спадары зь невялікага шатляндзкага мястэчка Дамфэрмляйн...

Такім чынам, 1973 год, альбом «Loud’n’Proud» і першы гіт — This flight tonight. Песьня чужая, але выкананая так, што арыгінал (што, зрэшты, рэдка здараецца), як кажуць, адпачывае.



І ў гэтым жа годзе яшчэ адзін несьмяротны гіт, але ўжо аўтарскі — Broken Down Angel (альбом «Razamanaz»).



Праз два гады — сапраўдны выбух у выглядзе найбольш, бадай, пасьпяховай назарэтаўскай кружэлкі «Hair of the dog». У гэтым альбоме няма слабых кампазыцыяў. А гэты голас... Безь яго няма гурту «Назарэт». Паслухайце хаця б песьню «Miss Misery»



Цяжка паверыць, што запісвалася ўсё тады без аніякіх кампутарных «падцяжак».

1975 стаўся для «Назарэт» пераломным перадусім з-за вялікага камэрцыйнага посьпеху альбому «Hair of the dog». У гэтым жа годзе легендарны Рычы Блэкмар, які толькі разьвітаўся з Deep Purple, запрашае Маккафэрці далучыцца да свайго новага праекту «Рэйнбоў», але шатляндзец нечакана адмаўляецца. «Дзякуй, але я ўжо граю ў гурце і гэты гурт — „Назарэт“», — кажа ён Блэкмару.

Як гэта звычайна бывае, знайшоўшы адпаведны саўнд, які прыносіць посьпех (для Назарэт гэта быў несумненна «Hair of the dog»), гурты працягваюць у гэткім жа стылі запісваць чарговыя кружэлкі. Але не Маккафэрці і каманда. Два наступныя альбомы «Close enough for rock’n’roll» i «Play’n’the game» (абодва — 1976) ня толькі розьняцца паміж сабою, але і зусім не падобныя да пасьпяховага «Hair of the dog».



Чаму ж было не працягваць у стылі «Hair of the dog» ды зарабіць кучу грошай? У размове са Свабодай у 2005 годзе Дэн Маккафэрці так адказаў на гэтае пытаньне:

Карэспандэнт: «Найбольш пасьпяховы альбом «Hair of the dog» Nazareth запісалі ў 1975 годзе — моцныя кампазыцыі, вельмі добры, прагрэсіўны гук і непраўдападобна моцны вакал Дэна Маккафэрці зрабілі гэтую кружэлку «плятынавай». Мяне заўсёды цікавіла, чаму шатляндцы не запісалі, так бы мовіць, працяг гэтага альбому, з падобным гучаньнем, песьнямі, як гэта робіць шмат хто, каб дасягнуць яшчэ большага камэрцыйнага посьпеху. Тут увогуле варта адзначыць, што Nazareth увогуле ня маюць падобных адзін да другога альбомаў — гэта тычыцца нават тых, што былі запісаныя ў тым самым годзе.

Маккафэрці: «Ведаеце, мы ня хочам стаць сумнымі. Мы проста граем тое, што падабаецца нам, і гэта заўсёды быў галоўны крытэрый. Ці нам падабаецца гэта? Так, тады запішам. Я таксама люблю музыку, хаджу ў краму і купляю дыскі іншых выканаўцаў. І некаторыя гурты запісваюць, як напрыклад Eagles, частку адзін, Eagles частка два, і гэтак далей, дык мяне такая музыка не цікавіць — гэта ж сумна! Мы хацелі, каб нашыя прыхільнікі „расьлі“ разам з намі — дарэчы так у большасьці выпадкаў і было. На шчасьце».


Я таксама рос разам з «Назарэт» і, як мне падаецца, заўсёды іх разумеў.

Чарговыя кружэлкі гурту ўсё болей зьдзіўлялі фанатаў. Прыкладам, «The fool Circle» для большасьці зь іх стаўся зусім незразумелым. Аднак жа з пэрспэктывы часу цяжка спрачацца з тым, што гэта — выбітны альбом. І, што цікава, упершыню на ім зьявіліся тэксты на палітычныя тэмы (Dressed to kill), ну і, канешне, незабыўная баляда «Let me be your leader»...
http://www.youtube.com/watch?v=O5N-aLHaJRQ

Сярэдзіна 90-х гэта пэўны заняпад у творчасьці шатляндцаў, але ўжо ў 1989 годзе выходзіць кружэлка «Snakes’n’laders» з гітом «Animals», якая ізноў вяртае «Назарэт» у першыя шэрагі хард рокавай гвардыі.



Наступныя дзьве дэкады прынесьлі яшчэ тры студыйныя і два канцэртныя альбомы, у якіх кожны аматар творчасьці гурту несумненна знойдзе шмат цікавага.



Цікава і тое, што сам Дэн Маккафэрці, нягледзячы на парады лекараў, да апошняга не хацеў адмовіцца ад канцэртаў. Апошні раз Вялікі Голас Року выйшаў на сцэну ў Швэйцарыі тыдзень таму, але змог прасьпяваць толькі тры песьні...

Такім чынам канчаецца гісторыя гурту, які не пратрымаўся доўга ў першай абойме сусьветнай рок-музыкі. Але ў краінах былога СССР, у тым ліку і ў Беларусі, шатляндзкую чацьвёрку заўсёды ставілі ў адзін шэраг з Led Zeppelin, Deep Purple ці Black Sabbath, бо... Насамрэч ніхто ня ведае чаму так сталася. Можа яны нам былі ў нечым блізкія?

Ёсьць яшчэ маленькая надзея на тое, што атрымаецца выдаць новую, апошнюю кружэлку, якая, паводле неафіцыйнай інфармацыі, ужо музыкамі «Назарэт», прынамсі часткова, запісаная.

«So you wanna be a rock’n’roll star
Just listen now to what I say
Get yourself an electric guitar
and take some time and learn to play»

Nazareth, Telegram part II

Глядзець камэнтары (11)

Гэтая дыскусія закрытая.
Ігар Лосік Кацярына Андрэева Дар'я Чульцова Марына Золатава Ягор Марціновіч
XS
SM
MD
LG