Лінкі ўнівэрсальнага доступу

З хворай галавы на здаровую


Валер Карбалевіч
Рэха візыту амэрыканскіх палітолягаў да Лукашэнкі ў студзені аказалася даволі гучным. Ідэалягічная палеміка вакол гэтай падзеі працягваецца. Вось да згаданай тэмы зьвярнулася «Советская Белоруссия». Артыкул, аўтарам якога пазначаны нейкі Фёдар Высоцкі, называецца: «Амэрыканскі аналітык: «Падтрымліваць апазыцыю ў Беларусі – контрапрадуктыўна» (27.03.2013 г.).

Нагодай стала размова супрацоўніка фонду Маршала ў Нямеччыне Паўла Дэмэша з адным з удзельнікаў той сустрэчы, аналітыкам амэрыканскага Джэймстаўнскага фонду Ўладам Сокарам. Нагадаю, што Ўлад Сокар лічыць палітыку ЗША і Захаду ўвогуле адносна Беларусі няправільнай, бо яна імкнецца найперш да дэмакратызацыі краіны. А трэба, на яго погляд, спрыяць умацаваньню незалежнасьці Беларусі – незалежнасьці, якой пагражае Расея.

Прэзыдэнцкая газэта абураецца, што гэтыя тэзісы амэрыканскага палітоляга былі адмоўна ўспрынятыя беларускай публікай. Аўтар піша:

«Сам факт сустрэчы і камэнтары яе ўдзельнікаў выклікалі шквал камэнтароў, прычым асабліва лютавала ананімнае «інтэрнэт-грамадзтва», якое пасьпяшалася абвясьціць амэрыканскіх вучоных здраднікамі і ворагамі народа... Палітычныя інстынкты гэтага самага «інтэрнэт-грамадзтва» сфармаваныя, на жаль, тымі менскімі палітолягамі, якія з году ў год будзяць «народную ярасьць», вырошчваючы тым самым агрэсіўную і ня схільную да думкі аўдыторыю, для якой адзіным правільным аргумэнтам уяўляецца нож за халявай ці хоць бы зубатычына. Гэта, між іншым, вялізная маральная праблема, таму што выхаваныя ў такіх сьветапоглядных каардынатах людзі здольныя пры ацэнцы складаных зьяваў на самыя прымітыўныя рэакцыі. Усіх, хто гэтага не разумее, хочацца адаслаць да «Акаянных дзён» Буніна, які спачатку зьдзіўляўся зьверствам «мірных і набожных» мужыкоў, якія рэзалі і рабавалі спачатку сваіх памешчыкаў, а потым забівалі і тых, хто напаўняў іх злосьцю – лібэральных журналістаў, адвакатаў і палітыкаў, якія лічылі, што чаша гэтая іх чамусьці абміне».

З гэтай доўгай і зьмястоўнай тырады вынікаюць цікавыя высновы. Па-першае, «Советская Белоруссия» прызнае, што «інтэрнэт-грамадзтва» знаходзіцца ў апазыцыі да ўлады. Што гэта ўжо ня купка «отморозков», як любіць казаць Лукашэнка, а шырокія колы насельніцтва. Што палітычную барацьбу ў інтэрнэце ўлада прайграла ўшчэнт. Што грамадзкую думку ў краіне фармуюць не дзяржаўныя мэдыі і ідэалягічная вэртыкаль, а нейкія, трэба разумець, незалежныя «менскія палітолягі».

Па-другое, што тычыцца фармаваньня «народнай ярасьці», агрэсіі супраць палітычных апанэнтаў. Якраз у гэтай справе рэй вядуць уладныя інстытуты, мэдыі. Дзяржаўная палітыка ў адносінах да ўсіх іншадумцаў грунтуецца на гвалце і страху, здушэньні, палітычным зьнішчэньні процілеглых інтарэсаў і іх носьбітаў. У краіне пануе бальшавіцкі прынцып: калі вораг не здаецца, яго зьнішчаюць. На беларускім інфармацыйным экране адбываецца штучная дэманізацыя апазыцыі, ёй абвешчана псыхалягічная вайна. Усе, хто не падтрымлівае гэты рэжым, асацыююцца з д'ябальскімі сіламі зла, падазронасьць і нянавісьць даводзяцца да ўзроўню сьветапогляднага крэда. І на гэтым тле недарэчным выглядае ўскладаньне на апанэнтаў маральнай адказнасьці за вастрыню грамадзка-палітычнай канфрантацыі.

Яшчэ адзін цікавы тэзіс аўтара: у нэгатыўным стаўленьні Захаду да афіцыйнага Менску вінаватая беларуская апазыцыя. Маўляў, яна робіць «зласьлівыя даносы».

«Ох, вялікая іх віна ў тым, што наіўныя заходнеэўрапейскія і амэрыканскія палітыкі, якія дзейнічаюць паводле прасьцецкіх схемаў, працягваюць рухацца ў зададзеным кірунку. Яны сфармавалі сваю нэгатыўную думку выключна паводле дакладаў безадказных і крывадушных дам кшталту Гразновай, Літвіной і іншых пэрсон падобнага роду».

Па-першае, калі б было сапраўды так, калі б апазыцыя вызначала палітыку Захаду адносна Беларусі, то гэта – прызнаньне поўнай бездапаможнасьці ўсёй беларускай дзяржавы. Калі некалькі апазыцыйных дам вызначаюць эўрапейскую палітыку, то грош цана ўсяму МЗС, амбасадарам, усёй дыпляматычнай службе Беларусі. Дык, можа, адправіць міністра замежных спраў Макея і ягоных намесьнікаў на пэнсію, а на чале МЗС паставіць Людмілу Гразнову і Жанну Літвіну – толку будзе больш?

Па-другое, недарэчнай выглядае сама сытуацыя, калі наіўныя эўрапейскія палітыкі быццам бы нічога ня ведаюць пра Беларусь і будуюць сваю палітыку на падставе «даносаў» апазыцыянэраў, праваабаронцаў ды журналістаў. Хачу нагадаць аўтару гэтага артыкула, што большасьць краін ЭЗ маюць у Менску свае дыпляматычныя місіі. Ёсьць тут і прадстаўніцтва Эўракамісіі. І яны адсочваюць сытуацыю і рэгулярна даводзяць інфармацыю да сваіх сталіц.

А сапраўдныя прычыны канфлікту паміж афіцыйным Менскам і Захадам усім вядомыя, яны ляжаць на паверхні. Каб канфлікт пачаў зьмякчацца, трэба ўсяго толькі вызваліць палітзьняволеных.

Глядзець камэнтары (10)

Гэтая дыскусія закрытая.
Ігар Лосік Кацярына Андрэева Дар'я Чульцова Марына Золатава Ягор Марціновіч
XS
SM
MD
LG