Лінкі ўнівэрсальнага доступу

Ісьці ці не ісьці?


Пару дзён таму атрымліваю тэлефаваньне: “Александра Вячеславовна? Комитет государственной безопасности вас беспокоит. Зайдите к нам, побеседуем». Кажу: «Дасылайце позву». Малады мужчынскі голас шчыра (ці ўяўна) здьздзіўляецца: “А в чем проблема, я не понимаю, прийти поговорить?»

У чым праблема?

Дыктатарскія і незалежныя сілы выстройваюцца па розныя бакі ад мяжы паміж дабром і злом
Вельмі рэдка ў гісторыі і жыцьці здараюцца такія моманты, калі ты ясна разумееш – гэта чорнае, гэта белае, і рашэньне, на якім баку быць, ёсьць відавочным. Але ў Беларусі такія момант выпадаюць пэрыядычна – раз на пяць гадоў, у дзень прэзыдэнцкіх выбараў. Калі дыктатарскія і незалежныя сілы выстройваюцца па розныя бакі ад мяжы паміж дабром і злом. Як казаў Бродскі: “Мне ўсё адно, ёсьць партыя ці няма партыі, для мяне ёсьць толькі дабро і зло”.

Толькі дзьве падзеі апошніх дзён, на маю думку, вартыя ўвагі грамадзтва – удзел незалежных беларускіх аўтараў і выдаўцоў у Менскім кніжным кірмашы і зварот Віктара Івашкевіча да аўдыторыі Радыё Свабода з пытаньнем, удзельнічаць ці ня ўдзельнічаць яму ў ток-шоў АНТ. Сама магчымасьць гэтых падзей перакрэсьлівае ўсё, што адбывалася з намі ў апошні месяц.

Да 19 сьнежня яшчэ можна было друкавацца ў “Зьвязьдзе” і “СБ”, але пасьля 19 сьляпому і глухому мае быць зразумела, што, прамаўляючы на пляцоўцы, створанай і дазволенай дыктатурай, ты гаворыш яе голасам
Менскі кніжны кірмаш Міністэрства інфармацыі цэніць нароўні са “Славянскім базарам”, “Тэлевяршыняй”, мэдыяфорумам “Партнэрства ў імя будучыні” і іншымі ідэалягічнымі імпрэзамі. Удзел у ім пісьменьнікаў і выдаўцоў ёсьць страшнай стылістычнай памылкай, што для творцы роўна самагубству. Сапраўды, творцу дазволена быць “над палітыкай”, але чульлівасць да настрояў грамадзтва – болю, несправядлівасьці, салідарнасьці – адрозьнівае сапраўднага творцу ад ардынарнага фіксатара штодзённасьці. Да 19 сьнежня яшчэ можна было друкавацца ў “Зьвязьдзе” і “СБ”, але пасьля 19 сьляпому і глухому мае быць зразумела, што, прамаўляючы на пляцоўцы, створанай і дазволенай дыктатурай, ты гаворыш яе голасам. Усё, што ты скажаш, будзе прысабечана ўладай і выкарыстана для яе мэтаў.

Страшная – добраахвотная! – прысутнасьць сапраўды найлепшых імёнаў незалежнай беларускай літаратуры побач з Анатолем Рубінавым і Мікалаем Чаргінцом. Калі гэты вобраз незразумелы, уявіце сабе фатаздымак кшталту “Х і Слабадан Мілошавіч” ці “N і Іосіф Сталін”. Як вы апынуліся побач? Вас выклікалі пагаварыць? Ці вы прыйшлі самі? Вы будзеце ганарыцца гэтым здымкам?

Мне цяжка зразумець ваганьні сп. Івашкевіча што да ўдзелу ў ток-шоў на АНТ. Пасьля столькіх марных спробаў, улічваючы зусім нядаўні паход Уладзімера Мацкевіча на круглы стол у “Советской Белоруссии”. Калі вагаецеся, не хадзіце, гаварыце ад сябе і са свайго месца.

Незалежныя пісьменьнікі яшчэ ня могуць адстойваць маральныя прынцыпы беларусаў, а незалежныя палітыкі ня хочуць прамаўляць ад іх імя
Тыя беларусы, якія былі так расчараваныя “мяккасьцю” прынятых ЭЗ санкцый супраць афіцыйных уладаў, якія чакалі, што нехта магутны і аўтарытэтны жорстка і справядліва пакарае “іх” за ўсе “нашыя” пакуты; тыя, хто так зларадна радаваўся і абгрунтоўваў ўнясеньне Ганны Шадрынай ў сьпісы неўязных, – у чым, як казаў той супрацоўнік КДБ, вашая праблема?

Я думаю – у тым, што незалежныя пісьменьнікі яшчэ ня могуць адстойваць маральныя прынцыпы беларусаў, а незалежныя палітыкі ня хочуць прамаўляць ад іх імя.

Пагаворым пра гэта?

Глядзець камэнтары (10)

Гэтая дыскусія закрытая.
Ігар Лосік Кацярына Андрэева Дар'я Чульцова Марына Золатава Ягор Марціновіч
XS
SM
MD
LG