Лінкі ўнівэрсальнага доступу

Пахмельле бяз п’янкі


«Ну, да пабачэньня, калі ты ўпэўнены, што больш нічога не жадаеш».

«А што-небудзь яшчэ ёсьць?» — хутка спытаў Пух.

Трус зьняў покрыва з паўміскаў і сказаў: «Не, нічога».

«Я так і думаў», — сказаў Пух, ківаючы сам сабе. — «Ну, да пабачэньня. Я мушу ісьці».


Алан А. Мілн. Віні-Пух і ўсе-усе-усе


Канстанцін Чарнец
Без паўлітры ў беларускай палітыцы разабрацца цалкам магчыма. Але не жадаецца: сумнавата. Быццам сабралі інтэлігентных і разумных мужыкоў на кухні зь нявызначана-сьвяточнай мэтай і кінулі адных без адпаведнай правізіі. Гаспадар негасьцінна сышоў у гасьцёўню глядзець улюбёны лацінаамэрыканскі футбол. Гаспадыня гасьцінна ўсьміхаецца, красамоўна дэманструе пустую лядоўню. Грукнуць дзьвярыма, сыходзячы, ― вось і ўсё, што застаецца раззлаванаму госьцю.


«Я сам выступаў на Зьезьдзе з прамовай супраць здыманьня кандыдатаў, лічачы, што гэта дэманстрацыя слабасьці і падарунак уладам, якім выгодней падаваць нас маргіналамі, што пражываюць дзесьці на абочыне палітычнага поля, да таго ж зараз ім прасьцей будзе абгрунтаваць афіцыйныя вынікі гэтых выбараў. Разумею, што гэты дэмарш — хітры стратэгічны ход перад прэзыдэнцкімі выбарамі, але асадак усё роўна застаўся», —


паведамляе agafon-bel. Яго падкрэсьлена спакойны запіс пра зьезьд глядзіцца сярод паведамленьняў пра небывалую паводку й бясполага чалавека крыху фаталістычна: быццам пра чарговую прыродную зьяву. Падабаецца не падабаецца, а нічога не паробіш. Так у асобе agafon-bel атрад блогераў страціў яшчэ аднаго байца перадвыбарнай баталіі.


Як мастак бяз умбры, як паэт без амфібрахію, як шпацыр бязь піва ― мясцовыя выбары без АГП. Быццам усё тое ж самае, але лёгкае адчуваньне страты робіць жыцьцё халаднейшым на які градус Цэльсія. Блогасфэра адгукалася на дэманстратыўны сыход адной з кіроўных апазыцыйных сіл з гульні кароткімі рэплікамі, выклічнікамі, нібы гэта скразьняк бразнуў форткай, а ня цэлая шматпакутная партыя. Амаль што адзіны аматар трытонаў vsevolod-volkov прапанаваў параўнаць стылістыку рэзалюцыі зьезду («...магістральны шлях дэмакратычнага разьвіцьця...») вышэйзгаданай партыі з бадзёрымі рэляцыямі абласной газэты «Заря»: «Аграгарадкі ― магістральны шлях адраджэньня сяла».

Сьмех сьмехам, але ж менавіта ў правінцыі апазыцыі яшчэ нядаўна ўсьміхалася нейкая надзея. Менавіта тамака, у самой народнай гушчы zaranok здолеў набрацца сьветлых уражаньняў, занадта рэдкіх сярод шматлікіх расчараваньняў гэтай вясны:


«Быў сябрам трох ініцыятыўных групаў па зборы подпісаў за незалежных кандыдатаў у мясцовыя дэпутаты. Хадзіў па прыватным сэктары, езьдзіў у вёску. Сабраў чысьценькіх і прыгожанькіх 36 подпісаў за аднаго ды 47 за другога кандыдата ў раённы Савет і 31 у сельскі Савет. Зьбіраў за цудоўных людзей, таму атрымаў зарад пазытыву, нагаварыўся з народам, наўсьміхаўся».


Вось так «чысьценька й прыгожанька» пачынала прадзёўбвацца ў беларускай правінцыі палітычная рунь, калі адзін з самых дасьведчаных жняцоў пакінуў жніво на таптаньне драпежнай фаўне. Назіральны paulyuk падлічыў, што:


«Сярод партыйных вылучэнцаў больш за ўсё апазыцыянэраў у Гомельскай вобласьці ― 101 чалавек. Гэта практычна траціна ўсіх апазыцыйных кандыдатаў у цэлым па краіне ― 295. Менш за ўсё ― у Магілёўскай вобласьці, тамака ўсяго 11 апазыцыянэраў. Для параўнаньня, у сталіцы ― 42».


Кропля ў моры, вядома. Але сярод насельнікаў гэтай кроплі АГП ішла на другім месцы адразу за «Справядлівым сьветам». І такому трываламу месцу партыі маглі б пазайздросьціць, напрыклад, нацыянал-бальшавікі, якім прыходзіцца са скуры лупіцца патрабаваць забароны забарон у празе легальнай дзейнасьці. Паведамленьне _immoral_ пра іхную акцыю ў суполцы by_politics справакавала кароткую, але жывую дыскусію пра нацыянальную прыналежнасьць нацбалаў і пра іншыя таемныя спружыны палітыкі. Застаецца спадзявацца, што адказныя людзі з Адміністрацыі таксама чытаюць ЖЖ: выяўленая такім чынам акцыя вымусіць іх выканаць нарэшце патрабаваньні пратэстоўцаў.


Мабыць, пад уражаньнем гэтага вясновага ажыўленьня пазасыстэмнай апазыцыі rechitsa1988 прыйшоў да нечаканай высновы:


«Дарэчы, на маю думку, у Беларусі дзейнічаюць больш-менш незалежна і РЭАЛЬНА нешта спрабуюць рабіць 2 сілы — гэта анархісты і НБП. Гэтыя сілы хоць і малалікія, але акцый у іх нашмат больш, чым у „сьвядомай апазыцыi“. У апазыцыі цяпер наймацнейшай зьяўляецца БХД — у іх і грошай шмат, і, адпаведна, актывістаў хапае. <...> Праз год „выбары“ прэзыдэнта, а ніхто не варушыцца. Добра, гэта яшчэ можна сьпісаць на тое, што пакуль на носе выбары ў мясцовыя рады, але я лічу, што адразу жа пасьля гэтых выбараў павінна пачацца падрыхтоўка да прэзыдэнцкіх. АДРАЗУ Ж!»


Вы ўяўляеце сабе грашоўнага кандыдата-анархіста, які праводзіць выбарчую кампанію ў форме маляваньня графіці й вывешваньня ўсякага кшталту расьцяжак? Можа, у нас проста нямоглае ўяўленьне, і таму рэдкі сьмяльчак наважыцца прайсьціся па палітычнай сцэне на руках. Шкада, шкада... Найгарчэйшая тая чарка, якую ня выпіў.

Глядзець камэнтары (1)

Гэтая дыскусія закрытая.
Ігар Лосік Кацярына Андрэева Дар'я Чульцова Марына Золатава Ягор Марціновіч
XS
SM
MD
LG